Knip (1939 Midwolda) maakt grote schilderijen, olieverf op doek.Abstracties met een figuratief.element. Daarbij worden gevonden composities tot één geheel gemaakt.
Ze is vooral gefascineerd door het materiaal waarmee ze werkt. De verf dus en ook de huid van het doek en hoe het één op het ander inwerkt, reageert.De flexibiliteit van de olieverf en zien hoe de verschillende lagen op elkaar afstemmen. Er gebeurt van alles op het doek.
De verf krijgt alle kans,er wordt ingegrepen, doorgewerkt soms op grillige verfsporen.
Door experimenten komen figuurlijke elementen en vormen naar voren en die worden dan verder uitgewerkt.
In die uitbarsting van kleuren én de sterke composities herken je onmiddellijk een grote
schilderkunstige zeggingskracht.
Het is absoluut expressionistisch, met hier en daar een link naar modern realisme
Beïnvloed door de jaren dertig van de vorige eeuw en in mindere mate door de
hedendaagse kunst.
Het is geen herhaling, maar vrij expressief werk een artistiek experiment.
Een gevecht tussen chaos en orde. Tussen geconcentreerde en gerichte penseelstreken.
Er wordt eerst een tekening gemaakt n. a. l. v. de werkelijkheid en daarvan wordt dan in
kunstzinnige vormgeving van afgeweken , maar er is dan al een compositie en vorm. Een link tussen werkelijkheid en fantasie.
Het is een jezelf herkennen en transformeren tot een andere orde door scheppend en verbeeldend te werken.
Wat eerst chaotisch leek wordt een eenheid in kleur, vorm en uitbeelding.
Nogal fijne lijntjes brengen de motieven terug tot een bedoelde eenheid, ook bereikt door
een bepaalde toonwaarde.
Er zijn zelden series, géén thema’s als dood, lijden of verderf, maar onderwerpen als:
muziek, de mensen, wolkenluchten, de vrouw,en gefantaseerde sprookjesdieren.
Het gegeven ontstaat door actief bezig te zijn met vormen kleuren en lijnen, volop in beweging met flair, combinerend en weer weghalend, zoekend naar een harmonisch evenwichtig geheel. Die als vorm de voorstelling kan laten zien die verschijnt.
Die wordt aanvaard of genegeerd.
Een interactie tussen verf, tint en verdere materialen en wordt uiteindelijk een feest van mysteriën en fantasieën. Materialen: Altijd olieverf een enkele keer acryl of ei-tempera.
Het werk is meestal uitbundig, dan weer ingetogen.
Er wordt geen claim gelegd op het correct anatomisch weergeven van figuren, die ontstaan.De behoefte daartoe ontbreekt.
De bedoeling is een mysterieuze weergave te maken. Het mysterie van het leven, als men het zo zou willen noemen.
Waarbij voor de kijker veel blijft in te vullen bij het kijken. Daarbij wordt erg gelet op licht/donker, lijn en vorm.
Richting en bovenal ritme.
Meestal zit er veel vaart in het werk.
Het onderwerp kan zó verschillend zijn: een fiets, een bepaalde vorm van een voorwerp, een figuur of een landschap.
Daarin staat niet de omgeving centraal, maar a.h.w. de reis die iemand maakt of nog gaat maken.
Er is afstand tussen actuele en visuele beweging. Een relatie tussen kansen en regels.
Gebroken wordt er met de klassieke vormen, daartoe gebeurt er teveel op het doek, dat
zich niet laat dwingen. Onnoemlijk veel zelfs. Complex.
Nooit is er een niet gewenste nonchalance
Maar een bewust vermijden van het technisch conventionele, wat met het wezen van de kunst niets te maken heeft.
Het streven is te komen tot een steeds verder gaande abstractie, waarbij de spontane handeling van het schilderen en vooral het werken met kleuren het belangrijkst is
Ruimtes worden gevuld met energie, kleur, lijn en vorm in oneindigheid bewegend zonder mensen en voorwerpen.
Zo wordt het concrete getransformeerd tot een abstractie.
Daarin mag de beschouwer zelf zijn heel eigen weg zoeken.
